Ο Χρήστος Σούτος γράφει για τα νέα κόμματα που έρχονται να δηλώσουν “παρών” στην κεντρική πολιτική σκηνή και τι φέρνουν ενόψει εκλογών, όποτε και αν αυτές γίνουν

Νέα γεννητούρια είχαμε χθες στο Θησείο, μετά από εκείνα της Θεσσαλονίκης την περασμένη εβδομάδα, με τον Αλέξη Τσίπρα να μας ανακοινώνει το νέο πολιτικό εγχείρημα, την «ΕΛΑΣ». Μην τρομάζετε με το αρτικόλεξο, πρόκειται για την Ελληνική Αριστερή Σύμπραξη που μπαίνει στη ζωή μας και φιλοδοξεί να αλλάξει το τοπίο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Μπορεί;

Μετά την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, χθες ήταν η ώρα του πρώην Πρωθυπουργού να ανακοινώσει τον δικό του πολιτικό φορέα. Με διαφορετική προσέγγιση από την Μαρία Καρυστιανού, η οποία επέλεξε ένα πιο παλαιομοδίτικο στυλ σε κλειστή αίθουσα ξενοδοχείου και με κοινό μεγαλύτερης ηλικίας, ο Αλέξης Τσίπρας κινήθηκε σε πιο μοντέρνο στυλ.

Υπό τη σκιά του Παρθενώνα, σε μία εξέδρα κυκλικού σχήματος υπό την μουσική υπόκρουση του Σταμάτη Κραουνάκη και με παρουσιαστές δύο καταξιωμένους ηθοποιούς, εμφανίστηκε ως σταρ εντυπωσιάζοντας άπαντες με τη μη χρήση χαρτιών ή σημειώσεων.

Μιλώντας από καρδιάς, σε απόλυτη αμεσότητα με το κοινό, χωρίς κομπιάσματα ή άγχος στη χροιά της φωνής του, έδωσε το στίγμα ενός νέου κόμματος, που ήρθε όχι για να συμπληρώσει απλώς τα κενά, αλλά να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια ανατροπής του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας.

Δεν φοβήθηκε να αναμετρηθεί με την προοπτική συγκέντρωσης σε έναν ανοικτό χώρο και είδε στο κοινό γυναίκες και άνδρες όλων των ηλικιών. Το υπάρχον πολιτικό σκηνικό μοιάζει να κοιτά αμήχανα και τηρεί στάση αναμονής για το πως θα αντιδράσει, ανάλογα με τι θα δείξουν οι …δημοσκοπήσεις.

Η «απειρία» της Καρυστιανού

Το αφήγημα των υπολοίπων για τα νέα κόμματα είναι αδύναμο και αναδεικνύει το φόβο για το άγνωστο. Για την Μαρία Καρυστιανού μιλούν, είτε άμεσα ή μέσω κύκλων, για εκμετάλλευση του πένθους, για «χτίσιμο» πολιτικής καριέρας πάνω στο μνήμα του παιδιού της, για πολιτική απειρία και έλλειψη προτάσεων και άλλα πολλά.

Ας τα δούμε λίγο. Είναι δικαίωμα κάθε Έλληνα να ασχολείται με την πολιτική και να εκθέτει τον εαυτό του προς ψήφιση; Είναι. Για μία γυναίκα με επαγγελματική πορεία και παρουσία στην επιστήμη της για χρόνια, δεν μπορεί το τραγικό αυτό συμβάν να αποτέλεσε λόγο ενασχόλησης με τα κοινά; Η απογοήτευση από τις διαδικασίες της ελληνικής δικαιοσύνης για τη διαλεύκανση του δυστυχήματος το ίδιο;

Η Ντόρα Μπακογιάννη μπήκε και αυτή στην πολιτική μετά από ένα τραγικό γεγονός χρησιμοποιώντας μάλιστα το επίθετο του νεκρού της συζύγου και όχι το όνομα της οικογένειας του πατέρα της, κατεβαίνοντας στην εκλογική περιφέρεια του δολοφονηθέντος Παύλου Μπακογιάννη ή μήπως όχι; Τότε ήταν απλά ανάγκη για τον τόπο, ενώ τώρα είναι ντροπή και όνειδος για τη δημοκρατία μας;

Ναι πολιτική εμπειρία δεν έχει. Σίγουρα δεν έχει αντίστοιχη του πρώην Υπουργού κ. Κώστα Καραμανλή που διαβεβαίωνε ότι τα τρένα μας είναι ασφαλή λίγες μέρες πριν το συμβάν των Τεμπών ή των συναδέλφων του που ελέγχονται για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις επιδοτήσεις του.

Μέχρι τώρα έχει κάνει το πρώτο βήμα, την ίδρυση του κόμματος. Από εδώ και στο εξής θα κριθεί ως πολιτικός και όχι ως μητέρα θύματος. Θα κριθεί για το τι θα προτείνει, για την ορθότητα και τον ρεαλισμό των λεγομένων της και όχι αν αυτά προέρχονται από έναν άνθρωπο χωρίς παρελθόν στην κεντρική πολιτική σκηνή. Άλλωστε από έμπειρους χορτάσαμε, ας δοκιμάσουμε και κανένα άπειρο για αλλαγή.

Η αντιγραφή από μόνη της Ανδρέα δεν σε κάνει…

Πάμε και στον Αλέξη. Για rebranding κατηγορείται, για αναμόχλευση παλιών υλικών και συνθημάτων το ίδιο και πολλά άλλα, που αφορούν είτε την περίοδο της πρωθυπουργίας του ή ακόμα και την επόμενη μέρα  της ήττας του στις εθνικές εκλογές του 2019.

Για την διακυβέρνηση της χώρας από τον πρώην Πρωθυπουργό μπορούμε να πούμε πολλά και σίγουρα δεν αρκεί ένα απλό άρθρο. Ας εστιάσουμε στο παρόν. Χθες είδαμε μία διαρκή, κυρίως σκηνοθετική προσπάθεια, να αναγορευτεί ο Τσίπρας ως ο συνεχιστής του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Η διακήρυξη να κρατείται ψηλά, όπως ο Ανδρέας το 1974. Το κοριτσάκι που φέρνει το όνομα, τότε τα λουλούδια και σηματοδοτεί την νέα σελίδα για τη χώρα. Φράσεις κλειδιά, όπως «…..το ραντεβού με την ιστορία…» να ακούγονται σε κάθε ευκαιρία.

Δυστυχώς για τον Αλέξη, ο Ανδρέας ήταν πολλά περισσότερα από την σκηνοθεσία και τα κλισέ. Ήταν αναμορφωτής, ήταν πρωτοπόρος, ήταν θεμελιωτής της Δημοκρατίας στην πατρίδα μας, ήταν ενωτικός και το κυριότερο ήταν πατριώτης.

Το εθνικό συμφέρον για τον Ανδρέα ήταν πάνω από το προσωπικό και την δική του πολιτική επιβίωση. Ήταν αυτός που υπερασπίστηκε τη θέση της γυναίκας, ήταν αυτός που έδωσε φωνή στους μαθητές, για να ξεπηδήσεις εσύ Αλέξη μου από αυτά που ίδιος θεμελίωσε. Ήταν αυτός που άλλαξε το βιοτικό επίπεδο του μέσου Έλληνα. Για να είμαστε ακριβείς είναι αυτός που δημιούργησε τη μεσαία τάξη. Ο Ανδρέας, που τόσο εύκολα επικαλείσαι, γιατί στο επιτρέπει το ΠΑΣΟΚ, που θέλει να είναι περισσότερο ΚΙΝΑΛ παρά ΠΑΣΟΚ, δεν θα συγκυβερνούσε ποτέ με τον Καμένο και αντίστοιχα ακροδεξιά σταγονίδια μόνο και μόνο για να πάρει την εξουσία.

Ο Αλέξης «γεννά» την ελπίδα που το ΠΑΣΟΚ του έχει εκχωρήσει

Κλείνουμε σήμερα με μία θλιβερή διαπίστωση. Ο Αλέξης Τσίπρας και η «ΕΛΑΣ» του γεννούν την ελπίδα για την ανατροπή μόνο και μόνο γιατί ο κοιμώμενος γίγαντας του χώρου του κέντρου, το ΠΑΣΟΚ, υποπίπτει συνεχώς σε λάθη βάζοντας μονίμως αυτογκόλ. Μοιάζει σαν να θέλει να βγάλει από πάνω του την ταμπέλα της αλλαγής. Σαν να φοβάται να πει : ΝΑΙ ΕΓΩ ΑΛΛΑΞΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

ΝΑΙ ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.

ΝΑΙ ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ, ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΣΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΜΕ ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ.

Εκεί στο ΠΑΣΟΚ σκεφτείτε ότι εσείς είστε οι συνεχιστές του Ανδρέα και της αλλαγής. Μην αφήνετε σε άλλους αυτόν τον ζωτικό χώρο. Το ΠΑΣΟΚ είχε μία και μόνη διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά ήταν τόσο σημαντική που περίκλειε το σύνολο της ασκούμενης πολιτικής.

Το ΠΑΣΟΚ είχε ως κέντρο της πολιτικής του τον άνθρωπο. Η Νέα Δημοκρατία τους αριθμούς και το κεφάλαιο. Το ΠΑΣΟΚ έκανε τομές υπέρ των πολιτών, η Νέα Δημοκρατία υπέρ των ολίγαρχων. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ. ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΑΛΛΑΓΗ. Αποφασίστε να βγείτε μπροστά όσο είναι καιρός, γιατί στο τέλος θα γίνετε η ουρά του Αλέξη και θα οδηγηθείτε οριστικά και αμετάκλητα στον πολιτικό μαρασμό.