Το Theathinai.gr πηγαίνει σινεμά και σας προτείνει τις “Μικρές Ανάσες”, της Αμέρισσας Μπάστα. Μια παρουσίαση από την Άννα Ρούτση
Όπως είπα και στην Αμέρισσα Μπάστα αμέσως μετά την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας της, Μικρές Ανάσες (Life in a Beat), δεν περίμενα τίποτε λιγότερο. Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της σκηνοθέτιδας που μας έχει δώσει ήδη επτά διαμαντάκια μικρού μήκους, όπως το Όχι αύριο, η Ομπρέλα ή Ο Χριστός σταμάτησε στου Γκύζη, πολλά από τα οποία έχουν διακριθεί σε φεστιβάλ.
Οι Μικρές Ανάσες έκαναν πρεμιέρα στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασαν εξαιρετικές κριτικές και 3 βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Κοινού. Μετά συνέχισαν το ταξίδι τους στα φεστιβάλ του κόσμου και από αυτήν την Πέμπτη 4 Ιουνίου έρχονται επιτέλους στις κινηματογραφικές αίθουσες από τη Feelgood. Η ταινία είναι επίσης υποψήφια για 5 βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η υπόθεση: Η Λένα είναι είκοσι χρονών και ζει με την οικογένειά της σε μια γειτονιά της Αθήνας. Δουλεύει σε ένα τοπικό σουπερμάρκετ και τα βγάζει δύσκολα πέρα μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο ένταση, όπου η καθημερινότητα μοιάζει συχνά ασφυκτική. Το μόνο που θέλει είναι να φύγει και να ξεκινήσει τη δική της ζωή.
Όταν χάνει τη δουλειά της και ταυτόχρονα ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος, βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματικότητα που δεν είχε φανταστεί. Καθώς προσπαθεί να πάρει αποφάσεις για το μέλλον της, η Λένα περιπλανιέται σε μια πόλη που δεν σταματά να κινείται γύρω της, αναζητώντας έναν τρόπο να κρατήσει τον έλεγχο της ζωής της.
Πάντοτε ανθρωποκεντρική η Μπάστα, έτσι και τώρα στη μεγάλου μήκους ταινία της, όπου συνυπογράφει το σενάριο με τον Δημήτρη Νάκο (πρόσφατα είδαμε το εξαιρετικό «Κρέας» του). Μόνο που, μέσα από την ιστορία της κεντρικής νεαρής ηρωίδας και του περιβάλλοντός της, καταφέρνει να μας δώσει μια εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας σε όλες της τις εκφάνσεις. Τίποτε δε μένει όρθιο.
Η εργασιακή εκμετάλλευση και εκφοβισμός, οι απολύσεις, η ανεργία και η έλλειψη προοπτικής για τους νέους, εγκυμοσύνη και άμβλωση, φτώχεια αλλά και καταναλωτισμός, ακρίβεια, προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον, απώλεια, αλκοόλ, bullying, ρατσισμός, στεγαστικό πρόβλημα και airbnb, έμφυλες ταυτότητες, αλλά και φιλία, αγάπη, αλληλεγγύη, θάρρος, και ίσως το βασικότερο, απελευθέρωση.
Η σκηνοθέτρια βλέπει πάντα τους ήρωές της με τρυφερότητα και αγάπη, αλλά και με λιτό ρεαλισμό. Αποφεύγοντας το μελό, αγγίζει κάθε πρόβλημα που μπορεί να απασχολεί νέους ή και μεγαλύτερους, εξερευνά τα σκοτάδια τους, αλλά αναζητά και τις αχτίδες φωτός, προτάσσοντας και προτείνοντας απλές διαφυγές και λύσεις. Μικρές ανάσες, δηλαδή.
Όπως σχολιάζει η ίδια:
«Η ταινία «Μικρές Ανάσες» (Life in a Beat) είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στην Αθήνα του σήμερα. Η Λένα είναι ένα νεαρό κορίτσι, που όμως είναι πολύ πιο ώριμο σε σχέση με το «ενήλικο» περιβάλλον της. Προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, όμως η ζωή δεν είναι εύκολη γι’ αυτήν. Η ταινία αφορά τα σημερινά ζητήματα των γυναικών, το δικαίωμα να επιλέγουμε για την εγκυμοσύνη, τη δύναμη να διεκδικούμε τα εργασιακά μας δικαιώματά και το μέλλον μας. Είναι ένα κοινωνικό δράμα, αλλά και μια φρέσκια ιστορία του σήμερα με στιγμές χιούμορ.
Καθώς ο κεντρικός χαρακτήρας είναι γυναικείος, η γυναίκα έρχεται σε πρώτο επίπεδο. Οι γυναίκες σήμερα συνεχίζουν να γίνονται θύματα ανισότητας, αδικίας, εκμετάλλευσης, θύματα ταπεινωτικών, προσβλητικών συμπεριφορών, να θεωρούνται «αδύναμες» και όλα αυτά ακόμη και στην καρδιά του λεγόμενου «πολιτισμένου» κόσμου – πόσο ειρωνικό! Τα περιστατικά όλων αυτών των συμπεριφορών είναι σοκαριστικά καθημερινά.
Οι γυναίκες καλούνται συνεχώς να αποδείξουν το αυτονόητο, ότι δηλαδή είναι ίσες με τους άνδρες. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, πρόκειται για στέρηση ελευθερίας και ταυτόχρονα στέρηση της ίδιας της ανθρώπινης φύσης των γυναικών. Οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν τη δύναμη να διεκδικούν να αντιμετωπίζονται ισότιμα».
Η κάμερα τρέχει μαζί με τους πρωταγωνιστές και προτιμά τα κοντινά πλάνα, στα οποία εκείνοι ανταποκρίνονται πλήρως. Ο ήχος ρεαλιστικός, αποδίδει το άγχος και την ένταση της πόλης και των κατοίκων της. Η μουσική, όπως πάντα στις ταινίες της Αμέρισσας, είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Προσεκτικά επιλεγμένη, πιο σύγχρονη και ταιριαστή πεθαίνεις.
Η Ελίνα Τσιορμπατζή – που την είχαμε πρωτοδεί στη βραβευμένη σπουδαστική μικρού μήκους Τσουλάκια (2022)στη Δράμα – κάνει επίσης της πρώτη της εμφάνιση σε μεγάλου μήκους ταινία και ανταποκρίνεται άριστα στις απαιτήσεις της κάμερας, στο λεπτό χρωματισμό και τις απότομες εναλλαγές διάθεσης, φωνής, συναισθημάτων και συμπεριφοράς. Καταφέρνει να αποδώσει τη φρεσκάδα και την απόγνωση, την ευαισθησία και την αγριάδα ταυτόχρονα και σε κερδίζει από τα πρώτα λεπτά.
Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος είναι όπως πάντα απολαυστικός, εδώ στο ρόλο του ρέμπελου πατέρα – απλώς θεωρώ ότι είναι πλέον καιρός να τον δούμε και σε διαφορετικούς χαρακτήρες.
Ξεχώρισα τον Τζέο Πακίτσα που υποδύεται τον κολλητό της Λένας για τη φυσικότητα και την πληθωρικότητά του, που με έκανε να νιώθω ότι αυτοσχεδίαζε, για το πώς αποδίδει το καυστικό χιούμορ και την τρυφερότητα σε έναν ατακαδόρικο ρόλο. Ο Τζέο σε μαγνητίζει αμέσως και θέλεις να τον βλέπεις ξανά και ξανά.
Ο μικρός Περικλής Καραγεώργας που υποδύεται τον αδερφό της Λένας αποτελεί μια από τις σπάνιες περιπτώσεις παιδιών σε ελληνική ταινία που παίζουν τόσο καλά. Απλά εκπληκτικός.
Και βέβαια εξαιρετικός ο Δημήτρης Κίτσος στο ρόλο του εραστή της Λένας.
Η Αμέρισσα έχει εξασφαλίσει άτομα – έκπληξη σε ρόλους μεσιτών και σπιτονοικοκύρηδων, ενώ ο Γιώργος Πυρπασόπουλος είναι εδώ ο συμπαθέστατος μαιευτήρας γυναικολόγος.
Όπως σημειώνει η σκηνοθέτιδα:
«Η ιστορία είναι επίσης συμβολική. Το σπίτι της Λένας μοιάζει με την Αθήνα του σήμερα: μια χαοτική πόλη, μια συνύπαρξη ανθρώπων διαφορετικής καταγωγής και η νέα γενιά που μεγαλώνει επανορθώνοντας τα λάθη της προηγούμενης και προσπαθώντας να χαράξει τη δική της πορεία. Κι όμως, αυτή η γενιά έχει το δικαίωμα να ελπίζει.
Η Αθήνα του σήμερα είναι μια πρωτεύουσα γεμάτη αντιθέσεις, που προσπαθεί να ταιριάξει το “παλιό” με το “σύγχρονο”, τους γηγενείς με τους μετανάστες, την ιστορία της με το παρόν της. Έτσι, η πόλη της Αθήνας έχει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στο «Life in a beat», καθώς νιώθουμε ότι υπάρχει μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ της πόλης και των ανθρώπων της. Η πόλη καταρρέει και οι άνθρωποί της μοιάζουν να καταρρέουν μαζί της.
