Ο Μάνος Σταραμόπουλος γράφει για τα “έξι λεπτά κορδόνια”: μια ιστορία η οποία  εξηγεί τον μύθο του Μαραντόνα

Ορισμένες αφηγήσεις στο ποδόσφαιρο δεν χρειάζονται υπερβολές για να αποκτήσουν βάρος. Αρκεί μια λεπτομέρεια, μια εικόνα η οποία  μένει, για να αποκαλύψει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή  και έναν πραγματικό μύθο.

Ο Μίκαελ Λάουντρουπ, ένας ποδοσφαιριστής με σπάνια αντίληψη του παιχνιδιού, είχε την τύχη να μοιραστεί το γήπεδο με τους κορυφαίους της εποχής του. Ανάμεσα σε όλους, ένας ξεχώρισε όχι μόνο για την ιδιοφυΐα του, αλλά για τον τρόπο που αντιμετώπιζε το ίδιο το παιχνίδι — με φυσικότητα, ελευθερία και μια σχεδόν παιδική αδιαφορία για τα «πρέπει».

Ο Λάουντρουπ άρχισε να ξεδιπλώνει το ταλέντο του στο δανέζικο ποδόσφαιρο, πρώτα με την ΚΒ Κοπεγχάγης  και στη συνέχεια με την Μπρόντμπι, σε μια εποχή όπου η άνοδός του έμοιαζε προδιαγεγραμμένη. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το επόμενο βήμα δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την Ιταλία.

Ακολούθησαν 6 χρόνια στη Serie A, αρχικά με την Λάτσιο και έπειτα με τη Γιουβέντους, σε μια περίοδο που το ιταλικό πρωτάθλημα αποτελούσε το αδιαμφισβήτητο κέντρο βάρους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Εκεί, το παιχνίδι παιζόταν με ένταση, σκληρότητα και ελάχιστα περιθώρια λάθους — ένα ιδανικό σχολείο για έναν δημιουργό ο οποίος  βασιζόταν στην ευφυΐα και την ακρίβεια.

Λίγο πριν αλλάξει δεκαετία, η καριέρα του πήρε νέα κατεύθυνση. Η μετακίνηση στη Μπαρσελόνα  τον έφερε υπό τις οδηγίες του ανθρώπου που είχε θαυμάσει από παιδί: του Γιόχαν Κρόιφ. Στην Μπαρτσελόνα, ο Λάουντρουπ δεν υπήρξε απλώς βασικός ποδοσφαιριστής , αλλά θεμέλιο της ομάδας η οποία  έμεινε στην ιστορία ως «Dream Team».

Το 1994, η επιλογή του να φορέσει τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, όμως αποτέλεσε μέρος μιας διαδρομής η οποία  αργότερα θα τον οδηγούσε και εκτός Ευρώπης, με σύντομα περάσματα από την Ιαπωνία και επιστροφή στον Άγιαξ. Ανάμεσα σε όλα αυτά, υπήρξαν και δρόμοι που δεν άνοιξαν ποτέ – όπως εκείνος που οδηγούσε στο Άνφιλντ, όταν μια αλλαγή όρων από τη μεριά της Λίβερπουλ τον έκανε να αποσυρθεί, θεωρώντας ότι η συμφωνία δεν ήταν έντιμη.

Σε μια καριέρα η οποία  εκτείνεται σχεδόν δύο δεκαετίες, οι συμπαίκτες και οι αντίπαλοι του Λάουντρουπ σχηματίζουν ένα σχεδόν αδιανόητο πάνθεον. Η συνύπαρξή του με τον Μισέλ Πλατινί στη Γιουβέντους συγκαταλέγεται στις πιο έντονες εμπειρίες του.

Ο Γάλλος, όπως θυμάται, ξεχώριζε όχι μόνο για την ποιότητά του, αλλά και για τη θέση του στην εποχή του. Ήταν το σημείο αναφοράς της Ευρώπης. Όμως , ο Λάουντρουπ δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να ιεραρχήσει μεγέθη. Οι συγκρίσεις, για εκείνον, δεν χωρούν σε ένα παιχνίδι όπου κάθε ρόλος έχει τη δική του αξία –  είτε πρόκειται για έναν οργανωτή μέσο, είτε για έναν τερματοφύλακα, είτε για έναν εκτελεστή στην περιοχή.

Αν υπάρχει, όμως, μια εξαίρεση, αυτή αφορά τον πιο δύσκολο αντίπαλο που βρέθηκε ποτέ απέναντί του. Και αυτός, χωρίς αμφιβολία, ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Τα γήπεδα εκείνης της εποχής δεν συγχωρούσαν. Το χορτάρι ήταν βαρύ, οι επαφές αμείλικτες και η προστασία των σταρ σχεδόν ανύπαρκτη. Ο Μαραντόνα αγωνιζόταν συχνά περικυκλωμένος από τρεις ή τέσσερις αντιπάλους, δεχόμενος συνεχώς χτυπήματα. Κι όμως, η ταχύτητα των ποδιών του και η αίσθηση ισορροπίας του τον έφερναν ξανά όρθιο, σχεδόν αμέσως.

Σε έναν αγώνα στη Νάπολι, λίγο πριν την είσοδο των ποδοσφαιριστών  στον αγωνιστικό χώρο, η εικόνα ήταν επιβλητική. Δεκάδες χιλιάδες θεατές, οι ομάδες παραταγμένες, η ένταση διάχυτη. Ο Μαραντόνα πήρε τη θέση του τελευταίος.

Λίγα λεπτά μετά τη σέντρα, ένα φάουλ τον έριξε στο έδαφος. Όταν σηκώθηκε, κάτι ασήμαντο τράβηξε την προσοχή του Λάουντρουπ: τα κορδόνια των παπουτσιών του ήταν λυμένα. Του το επισήμανε.

Η απάντηση ήρθε ήρεμα, σχεδόν αδιάφορα. Και το παιχνίδι συνεχίστηκε.

Για έξι ολόκληρα λεπτά, ο Μαραντόνα αγωνίστηκε έτσι. Δίχως  να σταματήσει, χωρίς να διορθώσει τίποτα. Σαν παιδί το οποίο  παίζει σε μια αλάνα, ξεχνώντας τον κόσμο γύρω του.

Και κάπως έτσι, μέσα σε μια τόσο απλή λεπτομέρεια, αποκαλύφθηκε όλο το μεγαλείο του. Όχι ως σταρ. Αλλά ως καθαρός ποδοσφαιριστής.